God,verdomjezelf!

Waarom moet altijd alles op God gegooid worden?
Kunnen mensen niet voor zichzelf denken, zelf verantwoordelijkheid nemen?

Het leven is voor mij hier en nu (en ook de toekomst, maar niet het hiernamaals).. Ik kan natuurlijk niet garanderen dat God niet bestaat, want wie ben ik omdat te zeggen. Maar trek het alsjeblieft in twijfel. Waarom zou er zoveel ellende zijn in deze wereld als er een almachtig iets is die dat op kan lossen alsof het niks is?
God is toch liefde? Waar is de liefde als homo's als ziek gezien worden? Wie zijn zij om daarover te oordelen als in de bijbel staat dat je niet mag oordelen? Waarom is houden van iemand zo slecht, ook al heeft ie toevallig hetzelfde geslacht?
Waarom zou je je nu in gaan houden, dingen laten die je eigenlijk graag zou willen doen maar niet mogen volgens de strenge regels van de bijbel, alleen maar om na je dood naar de hemel te gaan waarvan het bestaan niet eens bewezen is?

Oh en dan nog over toegesproken worden door God. Houdt vooral vol dat God je iets toesprak want als het niet God was die je iets toesprak, zit je binnen de kortste keren in een inrichting.

Dus hoera voor Nietschze: God is dood. Accept it.

Tralalalalaaaa!
Weet niet precies waarom ik nu een nieuw bericht aan het schrijven ben.. Misschien gewoon omdat het kan.
Moet ook kunnen vind ik.

Can somebody please tell me what the fuck is going on?

Waarom kan niet alles gaan zoals je wilt dat het gaat?
Op het ene moment denk je dat alles prima gaat.. Niks aan de hand.. Dan opeens, wat lijkt op een gezellige sms uitwisseling loopt uit op een kwade vriendin.
Verwarring alom.
Waarom is ze kwaad? Wat heb ik verkeerd gedaan? (Ze vertelt je wel wat verkeerd is gegaan maar je gaat je dan ook afvragen of het wel allemaal klopt.. Komt het dan allemaal vanuit mijn kant?)
En wat doe je dan? Een smsje terugsturen waarin je alles ontkent wat zij jou zojuist heeft gestuurd?

Ik weet niet wat er nu allemaal precies in mijn hoofd omgaat, want dat is nooit echt te zeggen bij mij, verwarring hoort er zeker bij. Onbegrip. Woede? Verdriet.

Waarom zou ik niet naar twee feesten op een avond mogen gaan? Neemt de kwaliteit van mijn aanwezigheid af als ik er minder lang ben dan gepland? Ben ik een slechte vriendin als zij niet mijn enige vriendin is waarvan ik een feest heb? Is het mijn schuld dat er twee feesten op een avond gepland worden? Is het verkeerd van mij dat ik er zelfs maar over denk dat ik het voor elkaar kan krijgen om naar twee feesten op een avond te gaan en niemand daarmee pijn doe?

Morgen ga ik haar bellen. Ik weet niet hoe ik mij moet gedragen. Ik ben nogal gewend dat ik op miraculeuze wijze mijn ruggengraat verlies bij haar op momenten dat ik voor mezelf op hoor te komen.
Ik ga het gewoon doen. Ik wil haar niet kwijtraken maar ik wil ook dat zij begrijpt waar ik vandaan kom.