God,verdomjezelf!

Waarom moet altijd alles op God gegooid worden?
Kunnen mensen niet voor zichzelf denken, zelf verantwoordelijkheid nemen?

Het leven is voor mij hier en nu (en ook de toekomst, maar niet het hiernamaals).. Ik kan natuurlijk niet garanderen dat God niet bestaat, want wie ben ik omdat te zeggen. Maar trek het alsjeblieft in twijfel. Waarom zou er zoveel ellende zijn in deze wereld als er een almachtig iets is die dat op kan lossen alsof het niks is?
God is toch liefde? Waar is de liefde als homo's als ziek gezien worden? Wie zijn zij om daarover te oordelen als in de bijbel staat dat je niet mag oordelen? Waarom is houden van iemand zo slecht, ook al heeft ie toevallig hetzelfde geslacht?
Waarom zou je je nu in gaan houden, dingen laten die je eigenlijk graag zou willen doen maar niet mogen volgens de strenge regels van de bijbel, alleen maar om na je dood naar de hemel te gaan waarvan het bestaan niet eens bewezen is?

Oh en dan nog over toegesproken worden door God. Houdt vooral vol dat God je iets toesprak want als het niet God was die je iets toesprak, zit je binnen de kortste keren in een inrichting.

Dus hoera voor Nietschze: God is dood. Accept it.

Tralalalalaaaa!
Weet niet precies waarom ik nu een nieuw bericht aan het schrijven ben.. Misschien gewoon omdat het kan.
Moet ook kunnen vind ik.

Can somebody please tell me what the fuck is going on?

Waarom kan niet alles gaan zoals je wilt dat het gaat?
Op het ene moment denk je dat alles prima gaat.. Niks aan de hand.. Dan opeens, wat lijkt op een gezellige sms uitwisseling loopt uit op een kwade vriendin.
Verwarring alom.
Waarom is ze kwaad? Wat heb ik verkeerd gedaan? (Ze vertelt je wel wat verkeerd is gegaan maar je gaat je dan ook afvragen of het wel allemaal klopt.. Komt het dan allemaal vanuit mijn kant?)
En wat doe je dan? Een smsje terugsturen waarin je alles ontkent wat zij jou zojuist heeft gestuurd?

Ik weet niet wat er nu allemaal precies in mijn hoofd omgaat, want dat is nooit echt te zeggen bij mij, verwarring hoort er zeker bij. Onbegrip. Woede? Verdriet.

Waarom zou ik niet naar twee feesten op een avond mogen gaan? Neemt de kwaliteit van mijn aanwezigheid af als ik er minder lang ben dan gepland? Ben ik een slechte vriendin als zij niet mijn enige vriendin is waarvan ik een feest heb? Is het mijn schuld dat er twee feesten op een avond gepland worden? Is het verkeerd van mij dat ik er zelfs maar over denk dat ik het voor elkaar kan krijgen om naar twee feesten op een avond te gaan en niemand daarmee pijn doe?

Morgen ga ik haar bellen. Ik weet niet hoe ik mij moet gedragen. Ik ben nogal gewend dat ik op miraculeuze wijze mijn ruggengraat verlies bij haar op momenten dat ik voor mezelf op hoor te komen.
Ik ga het gewoon doen. Ik wil haar niet kwijtraken maar ik wil ook dat zij begrijpt waar ik vandaan kom.

love/hate

hard fietsen met mijn mp3 speler aan. sudoku's maken in de trein. een perfecte maaltijdsalade maken. een opgeruimde kamer. de voldoening nadat je je huiswerk gemaakt hebt. het gevoel van een vrije avond zonder verplichtingen. vrijdagen. de geur van de avond. lang onder de warme douche staan. luid zingend en dansend de afwas doen. 's zondags lui op mijn bed omringd met eten een film kijken. je longen uit je lijf zingen met singstar. dansen alsof niemand kijkt. lijstjes maken. rondlopen in mijn joggingbroek. teksten op spelfouten controleren. nog een kwartiertje in bed liggen als de wekker gegaan is. geuren die herinneringen oproepen. bruine bol brie met alles erop en eraan. wakker worden uit een heerlijke droom. helemaal dubbel liggen om niets. pas geverfd haar. compliment van een vreemde. de glimlach van dat leuke meisje. pas gewassen kleding.



op een stilstaande roltrap omhoog lopen. geen beenruimte in de trein. mensen die niet doorhebben hoe onintelligent ze zijn. geen bereik hebben op je telefoon. je tong verbranden aan te hete koffie. een stinkend toilethokje. vet haar hebben. afzakkende sokken. niet weten wat je verwachten moet. te laat komende mensen. vreemden die tegen je beginnen te praten tegen je wil in. te gelovige christenen (en ieder ander geloof..). homofoben. reclames op tv.




de lijst wordt binnenkort nog aangevuld.

Nou. We zijn dan toch eindelijk tot een beslissing gekomen.. (Nou, misschien hij niet, maar ik wel..)
Ik ga er niks meer van verwachten, ik ga er niet meer op hopen, ik ga gewoon verder.

Sunday lazy sunday

Zondag.
Languit op bed lig ik dit te typen. "Plannen" te maken voor wat er vandaag gaat gebeuren. Het meeste komt neer op eten en niks doen. Het enige actieve dat ik tot nu toe voor mezelf heb besloten te doen is naar de supermarkt gaan (wat pas over anderhalf uur kan..) om heel veel eten te halen dat ik allemaal op ga eten (in mijn gedachten dan, want zoveel past er dus echt niet in mijn maag)
Maar ik vind dat het mag op zondag. Op alle andere dagen van de week voel ik mij verplicht iets te doen, maar op zondag hoeft dat niet.
Lang leve Albert Hein/Jumbo trouwens dat ze nu ook op zondag open zijn. Anders zou het een nog minder productieve dag worden met weinig en slecht eten. Jippie.
Zelfs mijn schrijfstijl is lui vandaag, er komt niet veel spannends uit. Dit is dan waarschijnlijk ook de saaiste blog die ik ooit geschreven heb. Moet ook gebeuren.

Ik wil hem.
Maar ik wil hem niet willen.
Maar toch wil ik hem.
Denk ik.

LowlandsLiefde

zon storm enormeknal Stijn tentjes rotzooimaken LaRoux relaxed vrijheid Ska-P goedduureten liefde Prodigy langewachtrijen zwaretassen TaiChi 24uurstent energie Lowlandszingt! partyen snorren ThemCrookedVultures 8uuropstaanomtegaandouchen RickvanSesamstraat BasementJaxx goeiemuziek verkleedpartijtjes DeStaat highfiven vreemdenaanspreken SnoopDogg voorvak HEMAcampingwinkel losgaan flyerenvoorSnorrepop KoffieWekker 'snachtskoud'sochtendsheet Beta voordringen


Wijze woorden van wijze mensen:

"Mama, wil je met me trouwen, want van alle vrouwen... ben jij de mooiste
Mama, wil je met me trouwen, want van alle vrouwen... ben jij de liefste" (Stijn)

"Snoop Doggy Dohohohog" (Snoop Dogg)
"Give me that tree" (Snoop Dogg)

"Shake your tits" (Peaches)

"Shake, shake, 'cause it might get better, all I want is to get together" (De Staat)
"Riverside Motherfucker" (De Staat)

"Bonkers" (Dizzee Rascal)

"Writings on the wall, they won't go away, it's an Omen" (Prodigy)

Tsjoeke, Tsjoeke, Fuut Fuut!

Soms heb je van die dagen dat het even niet mee zit.
Vandaag is een van die dagen dat het even niet mee zit.
Vrolijk (voor zover dat kon op dat tijdstip) stond ik vanmorgen rond half 9 te wachten op mijn trein naar Utrecht, zodat ik mijn hertentamen kon maken. Ik zou ruim op tijd op school aankomen dus maakte me nergens zorgen over.
Toen werd er opeens omgeroepen dat door het uitlopen van de werkzaamheden tussen Den Bosch en Utrecht er minder treinverkeer zou zijn tussen deze twee plaatsen. Fijn hoor.

Zit ik in de trein, bijna bij Eindhoven, wordt me aangeraden om te reizen via Rotterdam, of te wel, lopend ben je sneller.. Maar daar had ik net even geen zin in dus dan maar die trein nemen.
Er zou minimaal 45 minuten bij mijn reistijd komen, zodat het erom zou gaan spannen of ik net op tijd of te laat bij mijn tentamen zou zijn.
Ik kan je vertellen, ik was niet echt op tijd. Over een traject waar ik normaal gesproken een uur en tien minuutjes over doe, heb ik bijna 2,5 uur gedaan.
Erg zonnig was mijn humeur niet meer, kun je begrijpen.
Maar ja, dat hertentamen he, wat daar nu mee? In de trein belde ik mijn SLB'er of er toevallig een oplossing was, want het zag er niet naar uit dat ik op tijd zou komen.
Jazeker was er een oplossing, om half 8 met de deeltijders mee doen. (Om even een beeld te schetsen: toen ik dat te horen kreeg was het half 10 's ochtends, en was ik even ver van huis als van school af..)
Schitterend.
Ik zag mijn plannen voor die avond al aan mijn neus voorbij gaan, samen met vriendinnetjes Marie Antoinette kijken en ondertussen genietend van heerlijke roze girly zoete hapjes.

Dus nu zit ik hier, heb vandaag er al 5 uur reizen op zitten (afgerond op hele) en daar komen vandaag nog minimaal 3 uur bij. Moet over drie kwartier mijn trein pakken en ben rond 10 uur vanavond weer thuis.
Maar goed dat ik zo'n optimistisch persoon ben.

^_^

Ik merk dat ik de laatste tijd toch wel een aantal vrolijke berichten gepost heb. Hier komt er weer een:

Zaterdag (gisteren) was ik samen met een aantal vrienden naar Giga Pann geweest, dat is een naar eigen zeggen Heterovriendelijk Homofeest. Giga omdat het een groot deel van de binnenstad van Utrecht besloeg, in plaats van de gebruikelijke Tivoli.

Er stond een podium waar een aantal artiesten hebben opgetreden zoals Alain Clark en Karin Bloemen, en ik stond daar in het publiek, samen met mijn vrienden, het was heerlijk warm, maar niet te warm, om ons heen stonden allemaal vrolijke, gelukkige mensen, genietend van de liefde en de muziek en ik voelde me heerlijk. Ik keek om me heen en voelde me gelukkig, vrolijk en helemaal in mijn element.
Normaal gesproken word ik er wel eens op aangesproken dat ik zo boos kijk, maar op die dag was echt de glimlach niet van mijn gezicht te slaan.
Dit moet ik vaker doen!

I'm gonna make it! One day...

Daar is ie weer: de tentamenweek. Alle stof die je de hele periode geleerd hoort te hebben even neerknallen op papier (of camera in sommige gevallen).
Flink studeren dus.
Helaas dat dat bij mij niet echt vanzelfsprekend is. Ik word nogal gauw afgeleid. Pas de dag van te voren kom ik op het briljante idee toch maar eens dat boek op te pakken en dan begint de stress. Want je kent het nog lang niet. En je zit je aan jezelf te ergeren dat je er niet eerder mee begonnen bent want nu lukt het nooit meer. En toch kun je je er niet toe zetten het te doen..
Dit resulteert uiteraard in een hertentamen, want hoe slim je ook bent (of niet..) zonder de stof daadwerkelijk gelezen/geleerd te hebben kun je nooit een voldoende halen voor een toets (uitzonderingen daargelaten..).
Hertentamens zijn nog erger, bij het gewone tentamen kun je nog denken, och, ik herkans het wel.. Maar bij een hertentamen is het al te laat! Al het studeren dat je die periode hebt uitgesteld moet nu weer ingehaald worden. En dat studeerwerk komt dan nog bovenop het studeerwerk van je gewone tentamens.
Alsof je het al niet druk genoeg hebt.

Maar ja, steeds moet je jezelf eraan herinneren dat je deze klote tentamens voor een reden doet: als je ze namelijk niet doet, dan kun je nooit je diploma halen voor je opleiding en kun je in mijn geval nooit tolk Gebarentaal worden. Je moet er maar wat voor overhebben.
Hoewel het thuis zitten en af en toe wat opruimen en poetsen en af en toe wat werken ook niet slecht is. Totdat je dat een week volhoudt en dan snakt naar je huiswerk. Min of meer..

Ik zeg zo vaak tegen mezelf "Suck it up and deal with it!", want daar komt het eigenlijk allemaal op neer. Hoe correct van mij om dat te zeggen. De spreekwoordelijke trap onder de bips helpt ook wel eens.

I'm gonna make it! (One day..)

I picture you in the sun

Dan zit je in de trein. De zon schijnt, er heerst een heerlijke stilte. Geen telefoongesprekken, niks.
Begeleid door de prachtige pianomuziek van Yann Tiersen, Comptine d'Un Autre Ete rijd je door het prachtige groen van bomen en gras. Mooi verlicht door de warme zon.

's Avonds na je werk fiets je naar huis. Je fietst door een straat omringt door bomen. Je kijkt omhoog en ziet hoe de laatste zonnestralen van de dag de blaadjes van de bomen strelen en ze prachtig goud kleuren.

Het mooiste fiets-liedje is toch wel La Valse d'Amelie. Je gaat er spontaan een beetje harder van fietsen, terwijl je de heerlijke avondgeur van een warme dag opsnuift. Denk er wel aan niet je ogen te sluiten, hoe graag je dat ook wilt.

Op deze momentje voel je je het gelukkigst. Heel even heb je geen zorgen, denk je nergens aan, alleen aan hoe gelukkig je op dat moment bent.

Looking at the future

Als kind heb je al een beeld van hoe je toekomst eruit gaat zien. Wat je beroep is, je levenspartner, wel of geen kinderen, hoe je huis eruit ziet...

Vroeger had ik uiteraard ook zo'n beeld van mijn toekomst. Ik weet het niet meer precies maar ik weet wel dat ik sowieso minimaal een kindje had, al dan niet geadopteerd.
Wat het gekke was, was dat ik nooit een persoon naast mij zag, waar ik mee getrouwd was ofzo. Ik was altijd een alleenstaande moeder.
Zet je wel aan het denken.. Waarom zag ik niet de "traditionele" papa naast mij? Omdat ik geen beeld kon maken van mijn droomman? Wilde ik wel een man naast mij? Wilde ik dan alleen blijven, of waren er andere opties?

Mijn toekomst beeld op dat gebied is niet erg veranderd, moet ik zeggen. Ik zie nog steeds geen persoon naast mij staan in de toekomst. Ik vind het moeilijk om een plaatje van een man of vrouw naast mij te zetten. Het staat ook nog helemaal open welk geslacht mijn partner zou zijn. Ik heb echt geen idee.
Toen ik nog met mijn ex ging had ik wel af en toe van die toekomstbeelden dat ik met hem en een paar schattige blonde krullebolletjes thuis zou zitten. Op dat moment heb je dan wel een duidelijk beeld van wat eventueel zou kunnen gebeuren, omdat er ook een potentieel persoon is waarmee het zou kunnen gebeuren. Maar ja, toen dat uitging was dat toekomstbeeld uiteraard ook weer weg en was ik weer terug bij mijn "oude" beeld.

Kindjes wil ik sowieso. Adopteren lijkt me heel leuk, geeft je ook een goed gevoel, dat je iets goeds doet voor de wereld.. Ik wil ook sowieso een kindje van mijzelf, dat 9 maanden in mijn buik heeft gezeten.

Het is leuk om over je toekomst te fantaseren maar het zal er altijd op neer komen dat je toch maar gewoon moet afwachten wat er gebeuren zal.
Ben beniewd.

We're gonna party tonight!

Yay! Vanavond is dus mijn party! Ik ben op het briljante thema "superhelden" gekomen. En het is me gelukt om twee dagen voor het feest ongeveer te beslissen wat ik aan doe. Er zijn al zoveel opties voorbij gekomen. Catwoman, of te makkelijk (zwarte broek en zwarte trui) of te porno. Napoleon Dynamite. Voor mij een echte held, maar het wordt m toch niet.. Bubbles van de Power Puff Girls. Leuk, maar dan moet ik nog zo'n blauw-zwart jurkje gaan regelen. Hmmm...

En toen zijn mijn zusje en ik op het idee gekomen om als Cupcake Heroes te gaan. Vriendinnetje van mij vond al dat ik mijn prinsessenjurk aan moest doen en daar een held omheen bedenken, en dat vond ik wel een goed idee!

Normaal gesproken ben ik iemand die alles VER van te voren wil regelen of al geregeld heeft. Vandaag is mijn feest en het enige wat ik nog heb is een idee voor een outfit en 8 kratten bier. Het is een begin. Vandaar dat ik om 9 uur 's morgens dit bericht aan het schrijven ben.. Hebben we (mijn zusje en ik) de hele dag om het voor te bereiden.

Nou, ik denk dat ik maar eens los ga.
Later.

Party hardy

't Is toch wel jammer van de ene kant. Morgen ben ik jarig, word ik 21. Niet dat dat zo jammer is, hoor. Maar het feit dat die dag dan alweer zo snel voorbij is, dat vind ik jammer.
Volgens mij is dat bij heel veel dingen zo, het ernaartoe leven is vaak leuker dan hetgene waar je naar toe leeft.

Gelukkig heb ik het een beetje verdeeld. Vandaag komt mijn moeder, mijn tante en mijn oma op bezoek (bij normale mensen komt de hele familie op bezoek, maar dat is bij ons niet van toepassing..), morgen ben ik dus jarig, dus op school trakteren en 's avonds party in de kroeg en over twee weken houd ik mijn feest.

Stiekem hoop je een beetje dat je dan zo'n SuperSweet Sixteen (in mijn geval Twenty One) kan hebben, in een grote club, met iedereen die je kent, dansers, chocolade fonteinen, een "beroemde" band, en dan aan het einde van je feest krijg je toch die hummer met roze glitters, waarvan je ouders zeiden "No way in hell dat jij die krijgt".
Maar ja, dan moet je wel het strontverwende, fuckin' eigenwijze, irritante, vriendinnenafkrakende kind gaan uithangen. Dat gaat mij wat ver. (En al zou ik me zo gedragen, het zou me dan nog steeds niet lukken om mijn ouders ervan te overtuigen mij een feest geven ter waarde van een twee-onder-een-kap..)

Ach ja, ik hou het gewoon bij een supervet thema feest bij mijn ouders in de garage, waarna we met zijn allen onze tentjes inkruipen en wakker worden gemaakt door de schapen van de buren.

I <3 Algemene Taalwetenschap/De Zon

Ik weet niet waarom, maar om de een of andere reden gaat alles een stukje gemakkelijker als het lekker weer is. Ik ben er net achter gekomen dat ik het beste buiten in de zon studeer.
En dat is redelijk bijzonder als je je bedenkt dat ik totaal niet een persoon ben die uit zichzelf gaat studeren en ook nog als dat voor een vak is waar ik geen flikker aan vind: Algemene Taalwetenschap.
Toen ik vond dat ik even aan een pauze toe was, ben ik het terras gaan vegen (!). Ja je leest het goed, Ik heb het volledige terras ontdaan van zijn rottende hopen bladeren. En trots dat ik ben op mijzelf.
God weet waar ik toe in staat ben als ik dit al kan.
We zullen zien.

Bij deze verklaar ik het bbq-seizoen voor geopend!

Implusieve acties zijn de leukste. Normaal gesproken ben ik iemand die er helemaal niet tegen kan als een situatie niet duidelijk is, maar af en toe een impulsieve actie kan ik wel waarderen.
Een vriend van me sprak me vandaag aan over msn en vroeg of ik zin had om te gaan bbq'en. Het is zo'n mooi weer vandaag.. Waarom ook niet? Dus zijn we nu mensen bij elkaar aan het rapen die ook in zo'n impulsieve bui zijn als ons. Om even in stijl, en als eerste, het bbq-seizoen te openen!
Weer een teken dat de zomer steeds dichterbij komt. Yummie!

In loving memory

Gister kreeg ik slecht nieuws. De boom, DE boom, die bij ons zolang ik mij kan herinneren, en nog veel langer, in onze voortuin heeft gestaan is weg. Omgezaagd. Okee, ik weet dat de boom al voor 3/4 dood was, maar toch! De sentimentele waarde van dat ding is onschatbaar.
Nooit zal onze voortuin weer hetzelfde eruit zien. Er mist iets. Onze boom. DE boom. Een leegte die nooit meer gevuld kan worden.
Daarom dit bericht. In loving memory.

Summer's coming! (very slowly)

Heerlijk. Soms heb ik gewoon heel even een momentje, dat ik de zomer ruik, dat ik het hele zomer gevoel over me heen krijg.
Tot laat buiten in je blote benen op het terras zitten, zonder deken slapen, buiten eten, met je zonnebril op en jurkje aan gaan winkelen, gewoon een dagje helemaal niks doen, heel snel verbranden, af en toe naar het zwembad, het idee dat je veel meer tijd hebt omdat de zon veel later onder gaat, en boven al: de geur van zomer!
Het heeft op iedereen effect, zomer brengt zoveel moois met zich mee! Nu is het officieel pas een paar dagen lente maar het valt nu al te zien hoe het warmere heldere weer invloed heeft op mensen.
Het lijkt wel of iedereen er vrolijker van wordt. En ik ook dus!
Dan loop je over straat, en heel even ruik je de warme frisheid van de zomer die eraan komt, en je hebt meteen zin om je kleren uit te trekken (want uiteraard heb je daaronder een bikini aan..) en met een fruitsapje in de tuin een lekker boek te gaan lezen. Of in slaap te vallen in het gras terwijl je aan het zonnen bent (wat geen goed idee is bij mijn huidtype, maar het feit dat het mogelijk is, is al geweldig!). De enige tijd van het jaar dat ik ijsjes lekker vind!
Ik word toch zo vrolijk als ik dit lees. Nu moet ik dadelijk naar buiten en helaas kan dat niet in mijn zomerkleding. Maar het maakt niet uit, ik trek mijn jas wel aan, wetende dat ik over een paar maanden zonder jas naar buiten kan!

It's over between us!

Waarom kun je een intieme relatie tussen jou en een ander persoon met 1 zinnetje verbreken zodra je merkt dat het niet meer werkt, en werkt dat niet zo bij vriendschappen?
Natuurlijk weet ik dat er een groot verschil ligt tussen een vriendschap en een liefdesrelatie, maar net als liefdesrelaties heb je bij vriendschappen ook een moment dat het gewoon niet meer voor je werkt, dat je er niet meer zoveel bij voelt, dat het niet meer eerlijk is tegenover de ander om nog langer te doen dat er niks aan de hand is en dat alles prima is.
Wat doe je dan als je merkt dat dat moment is aangebroken?
Natuurlijk is dan de automatische reactie van iedereen: praat er met die persoon over. Ja, inderdaad, zover was ik ook al.
Kleine situatieschets:
Stel, een aantal jaren geleden heb je iemand leren kennen. Al snel raken jullie bevriend. Alles is goed en wel. Je merkt wel dat die persoon (laten we m voor de handigheid X. noemen) een beetje een einzelganger is en dat je m niet vaak hoort praten over andere vrienden, maar verder is er niets aan de hand. Dan leert X. via jou jouw vrienden kennen. Je zou het fijn vinden als ze overweg zouden kunnen maar je staat er niet direct op de wachten dat X. ook zich bij die vrienden voegt.
Dan gebeuren er allemaal dingen die ik niet in detail ga benoemen, maar het komt er op neer dat je een kant van X. leert kennen die je eerst nooit zag en waar je niet blij mee bent. Je beeld van X. is compleet omgeslagen. Het voelt niet meer aan als een vriendschap. Door het feit dat X. sociaal niet sterk is en geen vrienden schijnt te kunnen maken, ben jij de enige aangewezen persoon om hem te helpen. Maar dat wil je niet. Je wilt je niet verantwoordelijk voelen.
Hoe handel je dan? Je weet dat wanneer je X. duidelijk maakt dat het niet meer tussen jullie werkt, X. er alleen voor staat.
Duidelijk heeft X. hulp nodig op sociaal gebied. Maar waarom zou jij daar de aangewezen persoon voor moeten zijn. Ja, jullie hebben/hadden een vriendschap. En vrienden helpen elkaar. Maar wat nou als je X. helemaal niet meer ziet als een vriend van je en wat als jij daar nou eens helemaal geen zin in hebt? Wat als je niet eens weet wat je X. zou moeten vertellen. Hoe maak je vrienden? Weet jij veel, het gebeurt gewoon.
Moet je je laten leiden door wat je denkt dat het goede is, wat de meest wenselijke actie is, of moet je doen wat je denkt dat goed voor je voelt, eens een keer voor jezelf opkomen en zeggen waar het op staat?
Ideas, anyone?

Georganiseerde rotzooi

Soms ben ik net een autistje... En soms ook helemaal niet.
Om een voorbeeldje te geven: mijn boeken, cd's en dvd's staan allemaal op alfabetische volgorde. Daar staat dan wel weer tegenover dat ik een ongelofelijke rommelkont ben en ik altijd kleren op de grond heb liggen op mijn kamer.
Ook heb ik the occasional poetstik. Dan ben ik aan het dansend aan het afwassen met een leuk muziekje op, (heerlijk vind ik dat!) en ik kijk om me heen. Als ik toch bezig ben, dan doe ik de rest van de keuken ook wel even. En de woonkamer. Helaas, helaas, deze tics zijn zeldzaam. En meestal komen ze op het verkeerde moment, wanneer ik hoor te slapen bijvoorbeeld. Maar, ik moet ze koesteren. Ze houden mijn huisje lekker schoon. Kwamen ze alleen maar wat vaker voor...
Een ander autistisch trekje van mij is dat ik het niet uit kan staan te laat te komen of als andere mensen te laat komen. Hebben we om 20h afgesproken, dan ben je er om 20h. Geen minuut later! Nu weet ik niet of deze stiptheid een slechte eigenschap is maar het kan soms heel lastig zijn. Vooral als je veel met mensen omgaat die deze eigenschap helemaal niet bezitten.
Is het al zo laat? Ik moet gaan, ik kom nog te laat!

Good morning sunshine!

Iedere dag begint bij mij hetzelfde: de wekker gaat een halfuur te vroeg, vervolgens zet ik die weer een halfuur later, en vervolgens weer een kwartier later. Om vervolgens half slapend je bed uit te rollen, je klaar te maken voor school en de fiets op te springen richting het station.
Ik moet elke dag een uur en een kwartier reizen met de trein. 's Morgens reis ik het liefst alleen. Heerlijk met mijn muziekje aan en sudoku boekje erbij.
Helaas zijn er dan altijd mensen in mijn coupe die niet doorhebben hoe irritant ze zijn. Muziek te hard aan, luid telefoneren (meestal gesprekken die je echt niet wilt horen), heel luidruchtig kauwen op iets, film op de laptop zonder hoofdtelefoon, krijsende kindjes, en grote groepen vrouwen van middelbare leeftijd met een Zuid Limburgs accent die het normaal vinden om om half acht 's ochtends luid kakelend in de trein te zitten.
Dan ga je je afvragen, ben ik de enige die zich kapot aan het ergeren is? Durven de andere mensen in de coupe er niets van te zeggen? Moet IK er iets van gaan zeggen? Wat moet ik dan zeggen?
Laatst zat er een jongen bij mij in de coupe een sudoku te maken. Hij kon het duidelijk niet zo goed want hij zat voortdurend met zijn pen te klikken en geen cijfertjes in te vullen. Ik was me aan het bedenken wat ik het beste kon doen. Beleefd vragen of hij aub wilde ophouden met dat geklik. Er naast gaan zitten en voor hem de sudoku oplossen. Naar hem roepen "Stop maar hoor, je kunt er niks van, en dat klikken met de pen gaat je echt niet helpen bij het vinden van de juiste nummertjes!"
In dit soort situaties hoop ik altijd dat de desbetreffende irritante persoon bij een eerder station moet uitstappen dan ik. Gelukkig is dit meestal het geval.
Heerlijk is dan die rust die komt als die persoon is uitgestapt en je weer alleen bent met je muziekje en je sudoku.
Tot de volgende persoon weer instapt.