't Is toch wel jammer van de ene kant. Morgen ben ik jarig, word ik 21. Niet dat dat zo jammer is, hoor. Maar het feit dat die dag dan alweer zo snel voorbij is, dat vind ik jammer.
Volgens mij is dat bij heel veel dingen zo, het ernaartoe leven is vaak leuker dan hetgene waar je naar toe leeft.
Gelukkig heb ik het een beetje verdeeld. Vandaag komt mijn moeder, mijn tante en mijn oma op bezoek (bij normale mensen komt de hele familie op bezoek, maar dat is bij ons niet van toepassing..), morgen ben ik dus jarig, dus op school trakteren en 's avonds party in de kroeg en over twee weken houd ik mijn feest.
Stiekem hoop je een beetje dat je dan zo'n SuperSweet Sixteen (in mijn geval Twenty One) kan hebben, in een grote club, met iedereen die je kent, dansers, chocolade fonteinen, een "beroemde" band, en dan aan het einde van je feest krijg je toch die hummer met roze glitters, waarvan je ouders zeiden "No way in hell dat jij die krijgt".
Maar ja, dan moet je wel het strontverwende, fuckin' eigenwijze, irritante, vriendinnenafkrakende kind gaan uithangen. Dat gaat mij wat ver. (En al zou ik me zo gedragen, het zou me dan nog steeds niet lukken om mijn ouders ervan te overtuigen mij een feest geven ter waarde van een twee-onder-een-kap..)
Ach ja, ik hou het gewoon bij een supervet thema feest bij mijn ouders in de garage, waarna we met zijn allen onze tentjes inkruipen en wakker worden gemaakt door de schapen van de buren.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten