woensdag 22 april 2009

Party hardy

't Is toch wel jammer van de ene kant. Morgen ben ik jarig, word ik 21. Niet dat dat zo jammer is, hoor. Maar het feit dat die dag dan alweer zo snel voorbij is, dat vind ik jammer.
Volgens mij is dat bij heel veel dingen zo, het ernaartoe leven is vaak leuker dan hetgene waar je naar toe leeft.

Gelukkig heb ik het een beetje verdeeld. Vandaag komt mijn moeder, mijn tante en mijn oma op bezoek (bij normale mensen komt de hele familie op bezoek, maar dat is bij ons niet van toepassing..), morgen ben ik dus jarig, dus op school trakteren en 's avonds party in de kroeg en over twee weken houd ik mijn feest.

Stiekem hoop je een beetje dat je dan zo'n SuperSweet Sixteen (in mijn geval Twenty One) kan hebben, in een grote club, met iedereen die je kent, dansers, chocolade fonteinen, een "beroemde" band, en dan aan het einde van je feest krijg je toch die hummer met roze glitters, waarvan je ouders zeiden "No way in hell dat jij die krijgt".
Maar ja, dan moet je wel het strontverwende, fuckin' eigenwijze, irritante, vriendinnenafkrakende kind gaan uithangen. Dat gaat mij wat ver. (En al zou ik me zo gedragen, het zou me dan nog steeds niet lukken om mijn ouders ervan te overtuigen mij een feest geven ter waarde van een twee-onder-een-kap..)

Ach ja, ik hou het gewoon bij een supervet thema feest bij mijn ouders in de garage, waarna we met zijn allen onze tentjes inkruipen en wakker worden gemaakt door de schapen van de buren.

woensdag 1 april 2009

I <3 Algemene Taalwetenschap/De Zon

Ik weet niet waarom, maar om de een of andere reden gaat alles een stukje gemakkelijker als het lekker weer is. Ik ben er net achter gekomen dat ik het beste buiten in de zon studeer.
En dat is redelijk bijzonder als je je bedenkt dat ik totaal niet een persoon ben die uit zichzelf gaat studeren en ook nog als dat voor een vak is waar ik geen flikker aan vind: Algemene Taalwetenschap.
Toen ik vond dat ik even aan een pauze toe was, ben ik het terras gaan vegen (!). Ja je leest het goed, Ik heb het volledige terras ontdaan van zijn rottende hopen bladeren. En trots dat ik ben op mijzelf.
God weet waar ik toe in staat ben als ik dit al kan.
We zullen zien.