Bij deze verklaar ik het bbq-seizoen voor geopend!

Implusieve acties zijn de leukste. Normaal gesproken ben ik iemand die er helemaal niet tegen kan als een situatie niet duidelijk is, maar af en toe een impulsieve actie kan ik wel waarderen.
Een vriend van me sprak me vandaag aan over msn en vroeg of ik zin had om te gaan bbq'en. Het is zo'n mooi weer vandaag.. Waarom ook niet? Dus zijn we nu mensen bij elkaar aan het rapen die ook in zo'n impulsieve bui zijn als ons. Om even in stijl, en als eerste, het bbq-seizoen te openen!
Weer een teken dat de zomer steeds dichterbij komt. Yummie!

In loving memory

Gister kreeg ik slecht nieuws. De boom, DE boom, die bij ons zolang ik mij kan herinneren, en nog veel langer, in onze voortuin heeft gestaan is weg. Omgezaagd. Okee, ik weet dat de boom al voor 3/4 dood was, maar toch! De sentimentele waarde van dat ding is onschatbaar.
Nooit zal onze voortuin weer hetzelfde eruit zien. Er mist iets. Onze boom. DE boom. Een leegte die nooit meer gevuld kan worden.
Daarom dit bericht. In loving memory.

Summer's coming! (very slowly)

Heerlijk. Soms heb ik gewoon heel even een momentje, dat ik de zomer ruik, dat ik het hele zomer gevoel over me heen krijg.
Tot laat buiten in je blote benen op het terras zitten, zonder deken slapen, buiten eten, met je zonnebril op en jurkje aan gaan winkelen, gewoon een dagje helemaal niks doen, heel snel verbranden, af en toe naar het zwembad, het idee dat je veel meer tijd hebt omdat de zon veel later onder gaat, en boven al: de geur van zomer!
Het heeft op iedereen effect, zomer brengt zoveel moois met zich mee! Nu is het officieel pas een paar dagen lente maar het valt nu al te zien hoe het warmere heldere weer invloed heeft op mensen.
Het lijkt wel of iedereen er vrolijker van wordt. En ik ook dus!
Dan loop je over straat, en heel even ruik je de warme frisheid van de zomer die eraan komt, en je hebt meteen zin om je kleren uit te trekken (want uiteraard heb je daaronder een bikini aan..) en met een fruitsapje in de tuin een lekker boek te gaan lezen. Of in slaap te vallen in het gras terwijl je aan het zonnen bent (wat geen goed idee is bij mijn huidtype, maar het feit dat het mogelijk is, is al geweldig!). De enige tijd van het jaar dat ik ijsjes lekker vind!
Ik word toch zo vrolijk als ik dit lees. Nu moet ik dadelijk naar buiten en helaas kan dat niet in mijn zomerkleding. Maar het maakt niet uit, ik trek mijn jas wel aan, wetende dat ik over een paar maanden zonder jas naar buiten kan!

It's over between us!

Waarom kun je een intieme relatie tussen jou en een ander persoon met 1 zinnetje verbreken zodra je merkt dat het niet meer werkt, en werkt dat niet zo bij vriendschappen?
Natuurlijk weet ik dat er een groot verschil ligt tussen een vriendschap en een liefdesrelatie, maar net als liefdesrelaties heb je bij vriendschappen ook een moment dat het gewoon niet meer voor je werkt, dat je er niet meer zoveel bij voelt, dat het niet meer eerlijk is tegenover de ander om nog langer te doen dat er niks aan de hand is en dat alles prima is.
Wat doe je dan als je merkt dat dat moment is aangebroken?
Natuurlijk is dan de automatische reactie van iedereen: praat er met die persoon over. Ja, inderdaad, zover was ik ook al.
Kleine situatieschets:
Stel, een aantal jaren geleden heb je iemand leren kennen. Al snel raken jullie bevriend. Alles is goed en wel. Je merkt wel dat die persoon (laten we m voor de handigheid X. noemen) een beetje een einzelganger is en dat je m niet vaak hoort praten over andere vrienden, maar verder is er niets aan de hand. Dan leert X. via jou jouw vrienden kennen. Je zou het fijn vinden als ze overweg zouden kunnen maar je staat er niet direct op de wachten dat X. ook zich bij die vrienden voegt.
Dan gebeuren er allemaal dingen die ik niet in detail ga benoemen, maar het komt er op neer dat je een kant van X. leert kennen die je eerst nooit zag en waar je niet blij mee bent. Je beeld van X. is compleet omgeslagen. Het voelt niet meer aan als een vriendschap. Door het feit dat X. sociaal niet sterk is en geen vrienden schijnt te kunnen maken, ben jij de enige aangewezen persoon om hem te helpen. Maar dat wil je niet. Je wilt je niet verantwoordelijk voelen.
Hoe handel je dan? Je weet dat wanneer je X. duidelijk maakt dat het niet meer tussen jullie werkt, X. er alleen voor staat.
Duidelijk heeft X. hulp nodig op sociaal gebied. Maar waarom zou jij daar de aangewezen persoon voor moeten zijn. Ja, jullie hebben/hadden een vriendschap. En vrienden helpen elkaar. Maar wat nou als je X. helemaal niet meer ziet als een vriend van je en wat als jij daar nou eens helemaal geen zin in hebt? Wat als je niet eens weet wat je X. zou moeten vertellen. Hoe maak je vrienden? Weet jij veel, het gebeurt gewoon.
Moet je je laten leiden door wat je denkt dat het goede is, wat de meest wenselijke actie is, of moet je doen wat je denkt dat goed voor je voelt, eens een keer voor jezelf opkomen en zeggen waar het op staat?
Ideas, anyone?

Georganiseerde rotzooi

Soms ben ik net een autistje... En soms ook helemaal niet.
Om een voorbeeldje te geven: mijn boeken, cd's en dvd's staan allemaal op alfabetische volgorde. Daar staat dan wel weer tegenover dat ik een ongelofelijke rommelkont ben en ik altijd kleren op de grond heb liggen op mijn kamer.
Ook heb ik the occasional poetstik. Dan ben ik aan het dansend aan het afwassen met een leuk muziekje op, (heerlijk vind ik dat!) en ik kijk om me heen. Als ik toch bezig ben, dan doe ik de rest van de keuken ook wel even. En de woonkamer. Helaas, helaas, deze tics zijn zeldzaam. En meestal komen ze op het verkeerde moment, wanneer ik hoor te slapen bijvoorbeeld. Maar, ik moet ze koesteren. Ze houden mijn huisje lekker schoon. Kwamen ze alleen maar wat vaker voor...
Een ander autistisch trekje van mij is dat ik het niet uit kan staan te laat te komen of als andere mensen te laat komen. Hebben we om 20h afgesproken, dan ben je er om 20h. Geen minuut later! Nu weet ik niet of deze stiptheid een slechte eigenschap is maar het kan soms heel lastig zijn. Vooral als je veel met mensen omgaat die deze eigenschap helemaal niet bezitten.
Is het al zo laat? Ik moet gaan, ik kom nog te laat!

Good morning sunshine!

Iedere dag begint bij mij hetzelfde: de wekker gaat een halfuur te vroeg, vervolgens zet ik die weer een halfuur later, en vervolgens weer een kwartier later. Om vervolgens half slapend je bed uit te rollen, je klaar te maken voor school en de fiets op te springen richting het station.
Ik moet elke dag een uur en een kwartier reizen met de trein. 's Morgens reis ik het liefst alleen. Heerlijk met mijn muziekje aan en sudoku boekje erbij.
Helaas zijn er dan altijd mensen in mijn coupe die niet doorhebben hoe irritant ze zijn. Muziek te hard aan, luid telefoneren (meestal gesprekken die je echt niet wilt horen), heel luidruchtig kauwen op iets, film op de laptop zonder hoofdtelefoon, krijsende kindjes, en grote groepen vrouwen van middelbare leeftijd met een Zuid Limburgs accent die het normaal vinden om om half acht 's ochtends luid kakelend in de trein te zitten.
Dan ga je je afvragen, ben ik de enige die zich kapot aan het ergeren is? Durven de andere mensen in de coupe er niets van te zeggen? Moet IK er iets van gaan zeggen? Wat moet ik dan zeggen?
Laatst zat er een jongen bij mij in de coupe een sudoku te maken. Hij kon het duidelijk niet zo goed want hij zat voortdurend met zijn pen te klikken en geen cijfertjes in te vullen. Ik was me aan het bedenken wat ik het beste kon doen. Beleefd vragen of hij aub wilde ophouden met dat geklik. Er naast gaan zitten en voor hem de sudoku oplossen. Naar hem roepen "Stop maar hoor, je kunt er niks van, en dat klikken met de pen gaat je echt niet helpen bij het vinden van de juiste nummertjes!"
In dit soort situaties hoop ik altijd dat de desbetreffende irritante persoon bij een eerder station moet uitstappen dan ik. Gelukkig is dit meestal het geval.
Heerlijk is dan die rust die komt als die persoon is uitgestapt en je weer alleen bent met je muziekje en je sudoku.
Tot de volgende persoon weer instapt.