Good morning sunshine!

Iedere dag begint bij mij hetzelfde: de wekker gaat een halfuur te vroeg, vervolgens zet ik die weer een halfuur later, en vervolgens weer een kwartier later. Om vervolgens half slapend je bed uit te rollen, je klaar te maken voor school en de fiets op te springen richting het station.
Ik moet elke dag een uur en een kwartier reizen met de trein. 's Morgens reis ik het liefst alleen. Heerlijk met mijn muziekje aan en sudoku boekje erbij.
Helaas zijn er dan altijd mensen in mijn coupe die niet doorhebben hoe irritant ze zijn. Muziek te hard aan, luid telefoneren (meestal gesprekken die je echt niet wilt horen), heel luidruchtig kauwen op iets, film op de laptop zonder hoofdtelefoon, krijsende kindjes, en grote groepen vrouwen van middelbare leeftijd met een Zuid Limburgs accent die het normaal vinden om om half acht 's ochtends luid kakelend in de trein te zitten.
Dan ga je je afvragen, ben ik de enige die zich kapot aan het ergeren is? Durven de andere mensen in de coupe er niets van te zeggen? Moet IK er iets van gaan zeggen? Wat moet ik dan zeggen?
Laatst zat er een jongen bij mij in de coupe een sudoku te maken. Hij kon het duidelijk niet zo goed want hij zat voortdurend met zijn pen te klikken en geen cijfertjes in te vullen. Ik was me aan het bedenken wat ik het beste kon doen. Beleefd vragen of hij aub wilde ophouden met dat geklik. Er naast gaan zitten en voor hem de sudoku oplossen. Naar hem roepen "Stop maar hoor, je kunt er niks van, en dat klikken met de pen gaat je echt niet helpen bij het vinden van de juiste nummertjes!"
In dit soort situaties hoop ik altijd dat de desbetreffende irritante persoon bij een eerder station moet uitstappen dan ik. Gelukkig is dit meestal het geval.
Heerlijk is dan die rust die komt als die persoon is uitgestapt en je weer alleen bent met je muziekje en je sudoku.
Tot de volgende persoon weer instapt.