Als kind heb je al een beeld van hoe je toekomst eruit gaat zien. Wat je beroep is, je levenspartner, wel of geen kinderen, hoe je huis eruit ziet...
Vroeger had ik uiteraard ook zo'n beeld van mijn toekomst. Ik weet het niet meer precies maar ik weet wel dat ik sowieso minimaal een kindje had, al dan niet geadopteerd.
Wat het gekke was, was dat ik nooit een persoon naast mij zag, waar ik mee getrouwd was ofzo. Ik was altijd een alleenstaande moeder.
Zet je wel aan het denken.. Waarom zag ik niet de "traditionele" papa naast mij? Omdat ik geen beeld kon maken van mijn droomman? Wilde ik wel een man naast mij? Wilde ik dan alleen blijven, of waren er andere opties?
Mijn toekomst beeld op dat gebied is niet erg veranderd, moet ik zeggen. Ik zie nog steeds geen persoon naast mij staan in de toekomst. Ik vind het moeilijk om een plaatje van een man of vrouw naast mij te zetten. Het staat ook nog helemaal open welk geslacht mijn partner zou zijn. Ik heb echt geen idee.
Toen ik nog met mijn ex ging had ik wel af en toe van die toekomstbeelden dat ik met hem en een paar schattige blonde krullebolletjes thuis zou zitten. Op dat moment heb je dan wel een duidelijk beeld van wat eventueel zou kunnen gebeuren, omdat er ook een potentieel persoon is waarmee het zou kunnen gebeuren. Maar ja, toen dat uitging was dat toekomstbeeld uiteraard ook weer weg en was ik weer terug bij mijn "oude" beeld.
Kindjes wil ik sowieso. Adopteren lijkt me heel leuk, geeft je ook een goed gevoel, dat je iets goeds doet voor de wereld.. Ik wil ook sowieso een kindje van mijzelf, dat 9 maanden in mijn buik heeft gezeten.
Het is leuk om over je toekomst te fantaseren maar het zal er altijd op neer komen dat je toch maar gewoon moet afwachten wat er gebeuren zal.
Ben beniewd.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten