Het voelt toch wel als een opluchting moet ik zeggen.
Iets waar ik me van te voren zo druk over heb gemaakt blijkt achteraf zo simpel en makkelijk te zijn.
En ik hoefde er zelf niet eens over te beginnen, dat is nog het mooiste. Steeds maar weer een gelegenheid proberen te zoeken, en hij werd gewoon aangedragen.
Nu hoef ik niet meer bang te zijn en me te schamen als in naar een gayparty wil. Nu kan ik eerlijk en enthousiast reageren als mijn ouders vragen hoe "dat feest in Utrecht" was. En gewoon thuiskomen met de gene waar ik graag mee thuis wil komen, ongeacht het geslacht.
Yay!
Laat die regenbogen maar komen!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten